ΚΑΛΑΒΡΥΤΑ – 70 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ

13. Dezember 1943, Kalavryta, auf der nördlichen Peloponnes: Einheiten der 117. Jägerdivision brennen im Rahmen von „Sühnemaßnahmen“ gegen die Widerstandsbewegung die Kleinstadt Kalavryta und die umliegenden Dörfer und Klöster nieder und erschießen fast 700 Einwohner – alle greifbaren Männer über 14 Jahre.

Dabei ragt das „Unternehmen Kalavryta“ aus einer langen Reihe von Kriegsverbrechen der Wehrmacht und der SS im besetzten Griechenland nur aufgrund der höheren Zahl der Opfer heraus. Gemeinsam ist allen diesen Gräueltaten die ausgebliebene juristische Aufarbeitung und Ahndung sowie die verspätete Wahrnehmung in der deutschen Öffentlichkeit. Trotz der unermüdlichen Aufklärungsarbeit, nicht zuletzt durch die Redner unserer Gedenkveranstaltung, ist Kalavryta noch heute weit weniger Menschen in Deutschland ein Begriff als etwa das tschechische Lidice oder das französische Oradour.

Fern vom bequemen, selbstgerechten Umgang mit dem Gedenken, sei es auf deutscher Seite die Erfolgsgeschichte der gelungenen Vergangenheitsbewältigung oder auf griechischer Seite die Instrumentalisierung einer ewigen Opferrolle, gilt es heute statt den Schrecken zu trivialisieren, eine verbindliche moralische Verpflichtung gegen das Vergessen und gegen das Ideengut, welches das Grauen erst ermöglichte, zu eigen zu machen.

 

13 Δεκεμβρίου 1943, Καλάβρυτα στη βόρεια Πελοπόννησο: μονάδες της γερμανικής 117ης ορεινής μεραρχίας, στο πλαίσιο «αντιποίνων» κατά του αντιστασιακού κινήματος, κατακαίουν την κωμόπολη των Καλαβρύτων και τα γειτονικά χωριά και μοναστήρια, ενώ εκτελούν και σχεδόν 700 κατοίκους, όλους χωρίς εξαίρεση τους άνδρες άνω των 14 ετών.

Η «επιχείρηση Καλάβρυτα» ξεχωρίζει σε έναν μακρύ κατάλογο εγκλημάτων πολέμου της Βέρμαχτ και των Ες Ες στην κατεχόμενη Ελλάδα μόνο λόγω του μεγαλύτερου αριθμού θυμάτων. Κοινό στοιχείο όλων αυτών των αποτρόπαιων πράξεων είναι οι καθυστερήσεις στην απόδοση δικαιοσύνης και στην τιμωρία των υπευθύνων, όπως και στην ευρύτερη συνειδητοποίησή τους από τον γερμανικό λαό. Παρά τις ακούραστες προσπάθειες ενημέρωσης και διαφωτισμού, στις οποίες έχουν συμβάλει ιδιαιτέρως οι ομιλητές της εκδήλωσής μας, τα Καλάβρυτα ακόμη και σήμερα είναι γνωστά σε πολύ λιγότερους ανθρώπους στη Γερμανία από ό,τι, φερ’ ειπείν, το Lidice στην Τσεχία ή το Oradour στη Γαλλία.

Απέχοντας από μια βολική και αυτάρεσκη διαχείριση της μνήμης, είτε πρόκειται για την προβολή της επιτυχημένης αντιμετώπισης του παρελθόντος από τη γερμανική πλευρά, είτε για την εργαλειακή αξιοποίηση του ρόλου του αιώνιου θύματος από την ελληνική πλευρά, το θέμα είναι σήμερα, αντί για τον ευτελισμό της φρίκης να υιοθετηθεί μια ισχυρή ηθική δέσμευση για εναντίωση τόσο στη λήθη, όσο και στις ιδέες που επί της ουσίας κατέστησαν δυνατή τη φρίκη.

Advertisements
This entry was posted in Uncategorized. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s